Gedicht Myrte- addy de bruin portretschilder

Lieve familie en bekenden
Het is moeilijk (zwaar) om als oudere zus hier te moeten staan en mee te moeten maken de begrafenis van mijn jongste zus Addy. 12 jaar was ik, toen Addy geboren werd. Het was voor mij de eerste keer in mijn leven, dat ik zwangerschap en geboorte zo bewust meemaakte. Ik weet nog dat Mama tegen me zie:zou je niet van de kabouterij afgaan; binnenkort kan je fijn met de kinderwagen wandelen en dat vind je vast veel leuker.

Addy was een heel lieve en gemakkelijke baby, goedlachs en heel alert had ze alles in de gaten. Ze stond al heel vroeg en liep al met 11 maanden. Ik hoor mama nu nog zeggen: "ze is de snelste van allemaal". Ruim een jaar later werd ik met Addy naar de speeltuin gestuurd: "Ga maar even naar de speeltuin en kom niet te snel terug": Harry werd geboren. Voor Addy ontpopte hij zich tot een fijne speelkameraad. Samen renden ze door het huis.

Addy was lief en aanhankelijk. Een paar dagen geleden heb ik de brieven van haar nog eens gelezen, die ze me als kind en als tiener maar ook als volwassene geschreven had. Toen ik als 22-jarige trouwde en naar Amsterdam vertrok was Addy dus 10 jaar en kreeg ik veel van haar belevenissen per brief te horen. Aandoenlijk was de brief waarop ze allemaal vergeetgenietjes had getekend. Ze schreef :" Ik vergeet jullie niet hé dat zie je zeker wel? Maar ik geloof dat jullie mij een beetje gaan vergeten. Denk aan de bloempjes die bovenaan de brief staan. Oh ik vind het zo verschrikkelijk als jullie mij vergeten. Ik snap wel dat jullie elkaar hebben en samen nog maar ik hoor toch ook een beetje bij jullie. Dat hoop ik tenminste. Ik ben altijd zo blij joh als ik van jullie een brief krijg en als het een lange is ben ik gewoon over mijn blijdschap heen..

Uit haar brieven blijkt ook haar liefde voor dieren. In een brief uit 1963 schreef ze: Er zat vanmiddag een vogeltje in een struik verward, het zat met een draadje garen, aan een takje vast, het zat te fladderen en toen ik het losgemaakt had en het touwtje afgeknipt, zag ik dat pootje, waarmee die vast zat lam geworden was. Ik nam het mee naar huis en deed zijn pootje voorzichtig in een lauw/warme doek, maar toen vloog ie ineens weg, in de kamer. Ik zette het raam open en toen vloog het beestje naar buiten.

In een brief uit 1983 vertelt ze dat ze met Mama op schildercursus is gegaan en haar eerste schilderijtje gemaakt had. Ij hadden al veel eerder haar talenten op dat gebied ontdekt en gezegd: Joh, je moet naar de academie, maar Addy ging onze vader helpen met het lichtdrukken en stopte met werken toen Gebrand geboren werd. De gewone gang van zaken in die tijd. Ze was een zorgzame en lieve moeder.

In 1983 heeft ze haar ambities toch nog waargemaakt. Ze maakte steeds schitterende portretten en met Mama en Bas was ze ook vertegenwoordigd op een expositie in Ridderkerk. En ook vorig jaar nog een expositie in de Oudheidskamer, alhier. De laatste jaren kreeg ze steeds meer opdrachten voor portretschilderijen. Ze beleefde daar veel plezier aan.

Maar ook in de stacaravan zagen we haar veel bezig. Ik was altijd blij als ik haar met Maarten samen aan zag komen. Het is namelijk zo, dat wij allebei in Nispen bij Roosendaal een caravan in het bos hebben. Het was altijd heel gezellig met Addy en Maarten. Addy was trouwens toch iemand, waarbij iedereen zich wel op zijn gemak voelde. Ook was zij altijd heel attent bij plezierige en minder plezierige gebeurtenissen. Met kaartjes en briefjes heeft ze veel mensen opgevrolijkt. Zo zijn er positieve en leuke dingen te vertellen, maar we weten ook dat tegenspoed en verdriet haar niet bespaard zijn gebleven. Fijn dat ze door Maarten gesteund werd, haar echtgenoot waar ze de laatste 20 jaar een gelukkig huwelijk mee gehad heeft.

We wensen jou, Maarten en ook de kinderen Gerbrand en Deborah sterkte toe in de tijd die komt.

Bedankt Addy voor alle liefde die je in je leven gegeven hebt

Sluit dit scherm